عباسعلی آهنگر؛ علی اصغر رستمی ابوسعیدی؛ سپهر صدیقی نژاد
چکیده
کاوش در نظام اسم بشاگردی جنوبی نشان میدهد شیوة تحقق مقولههای واژ-نحوی، این گویش را از سایر زبانها و گویشهای ایرانی متمایز میسازد. بر این اساس، پژوهش حاضر میکوشد پنج مورد از مقولههای ...
بیشتر
کاوش در نظام اسم بشاگردی جنوبی نشان میدهد شیوة تحقق مقولههای واژ-نحوی، این گویش را از سایر زبانها و گویشهای ایرانی متمایز میسازد. بر این اساس، پژوهش حاضر میکوشد پنج مورد از مقولههای واژ-نحوی اسم از جمله شمار، جنس دستوری، معرفگی، حالت دستوری و مالکیت را در این گویش بررسی و به صورت زبانشناختی توصیف کند. در این راستا، پیکرة زبانی مورد استناد و نیاز پژوهش به شیوة میدانی و ضبط گفتار آزاد، توزیع پرسشنامه و انجام مصاحبه با هفت گویشور مرد و پنج گویشور زن بومی، میانسال به بالا، بیسواد/ کمسواد و در محیط کاربرد طبیعی این گویش گردآوری شد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که شیوة تحقق این مقولههای واژ-نحوی در بشاگردی، شباهتهای بنیادینی با شیوة تحقق مقولههای همتای خود در فارسی معیار دارد که البته این امر بازتاب و نتیجة طبیعی خویشاوندی آنها است. بهعلاوه، بشاگردی بهدلیل برخورداری از ویژگیهای منحصربهفرد گویشی، از راهبردهای زبانی ویژهای برای این منظور بهره میگیرد که مهمترین آنها عبارتند از: 1. بهکارگیری نشانههای منحصربهفرد معرفهساز و نکرهساز؛ 2. بهرهمندی از نظام حالتنمایی کنایی گسسته و واژهبستهای عامل در نظام گذشتة افعال متعدی ؛ 3. کاربرد واژهبستهای مفعولی مجزا برای زمانهای گذشته/ غیرگذشته؛ 4. بهرهگیری از صورتهای فعل /bit(-en)/ «داشتن» به همراه ساختار کنایی گسسته (در همة زمانها) برای نمایش مالکیت.
